Apokryf o Muzyce

Na końcu chciałam powiedzieć, że był sobie bardzo ruchliwy Apokryf. Ugniatany był przez gąbczaste i różowe Języki pięciu hinduskich kobiet. Języki te były bardzo stare, w sumie przeżyły około pięciuset lat.

Apokryf skakał po nich, razem z hinduską Tradycją, od wieków nakazującą starości opuszczać przed śmiercią dom rodzinny. Hinduskie Kobiety zadecydowały umrzeć razem. Wybrały piękną łąkę, na której ich synowie umieścili pięć plastikowych krzeseł oraz lodówkę pełną wyskokowych napojów. Staruszki bardzo szybko je wypiły i pospadały z krzeseł na miękką trawę. Pośmiały się chwilę, a potem spokojnie umarły.

Kiedy Apokryf siedział bezczynnie na trawie, przyszedł wnuk jednej z kobiet. Chciał prosić staruszki o powrót do domu. Jednak łąka była całkiem pusta. Dlatego otworzył usta ze zdziwienia.  Apokryf skorzystał z okazji i wskoczył na jego Język.

Język ogarnęła gwałtowna potrzeba opowiedzenia Apokryfu, więc urządził grilla i zaprosił kilka Innych Języków. Kiedy Żołądki się posiliły, a Języki rozsiadły wokół ogniska, Język opowiedział pozostałym Apokryf… Apokryf o Muzyce.

Suketu był wesołym chłopcem i miał fajnych rodziców. Nie przeszkadzało mu, że urodził się głuchoniemy. Opiekowała się nim Cała Wioska i wspólnie z rodzicami, rozpieszczała go do Granic Niemożliwości.

Pewnego dnia w życiu Suketu pojawiło się Marzenie. Stało się to podczas koncertu słynnego sitarzysty. Suketu bardzo uważnie przyglądał się słuchającej go twarzy Całej Wioski. Pod wpływem Muzyki wszystkie barwy oczu połączyły się w jedną, lśniącą całość. Suketu wiedział, że widzą Muzykę, której on sam nie jest w stanie zobaczyć. Wówczas pojawiło się Marzenie Suketu, żeby zobaczyć Muzykę.                  

Suketu nie należał do chłopców, którzy marzą bezczynnie. Rozzłościł Całą Wioskę, kiedy ukradł muzykowi sitar. Przyłapano go z nim w lesie. Przykładał palce do strun i szarpał je bez ładu i składu. Próbował naśladować wygląd grającego muzyka. Sitarzysta wcale się na chłopca nie obraził, wręcz przeciwnie, zanim opuścił Całą Wioskę podarował chłopcu swój instrument.

Suketu ćwiczył dniami i nocami, ale poddał się, kiedy zobaczył twarz Całej Wioski. Była skwaśniała i niepokojąco skrzywiona.

Razu pewnego Suketu przechadzał się brzegiem rzeki. Myślał i myślał, aż nagle zdał sobie sprawę z faktu, że słyszy własne myśli. Pierwszy raz w życiu uświadomił sobie, co to znaczy słyszeć i co to jest dźwięk. To niesłychane odkrycie, naprowadziło chłopca na trop instrumentu, na jakim powinien rozpocząć naukę gry. Doszedł do wniosku, że jedyną dla niego możliwością jest samego siebie traktować jako źródło dźwięku.

Z początku słuchał swych organów wewnętrznych, których brzmienie podzielił na dane układy. Krwionośny charakteryzował się przytulnym mrowieniem z wyrazistym biciem serca. Puls zwalniał lub przyspieszał w zależności od tego, co Suketu robił:  biegł, chodził czy stał. Z dźwiękiem układu krwionośnego powiązany był szczególnie układ oddechowy, którego pauzowane wyszumienia harmonizowały z rytmem serca Suketu. Chłopiec pojmował Muzykę jako przestrzeń szumowiska, gdzie barwa, kształt i forma dźwiękowości wynika z regularności lub nieregularności działań, jakich się podejmował.

Największą przyjemność sprawiało Suketu wsłuchiwanie się w układ pokarmowy. Wydawał on różnego rodzaju rozwibrowane dźwięki. Odkrył, że cecha ta łączy się ściśle ze światem zewnętrznym. Jedzenie mamusinych potraw i przysmaków powodowało jednostajny szum połączony z punktualistycznym rytmem. Niestety nader ciekawski Suketu sprawdzał, niejednokrotnie, jakie możliwości dźwiękowe powoduje połykanie czegoś obcego wszelkim układom pokarmowym świata. Było to poznanie trudne, droga przez najcudowniej brzmiącą mękę. Zjadał niezbyt duże kamienie, kęski zmokłego od deszczu drewna, znaczne ilości piasku, mułu rzecznego, liście, elementy blaszane, plastikowe, a nawet niesmaczne tkaniny. Na efekt tego typu eksperymentów, nie trzeba było długo czekać. Chłopiec prawie zszedł z tego świata, co szczególnie wiązało się z układem wydalniczym.

Tajemnicę Muzyki poznał Suketu na stole operacyjnym. Kiedy umierał, po raz pierwszy w życiu, usłyszał głos matki. Głos ciepły, dobry, kochający, dzięki któremu wydostał się z tunelu ze światełkiem.

Chłopiec długo leżał w szpitalu i miał czas, żeby sobie wszystko przemyśleć. Doszedł do wniosku, że samo słyszenie dźwięków  nie wystarczy, żeby usłyszeć Muzykę. Dopiero uczucie, jakie się pojawia na skutek słyszenia, sprawia, że powstaje dla niego Muzyka. Słysząc swój układ pokarmowy Suketu czuł ciekawość i ból. Zrozumiał, że sens Muzyki pojawia się dopiero w konfrontacji z Jego Uczuciem. Tajemnicą Muzyki jest barwa Uczucia jakie wywołuje.

Głos Matki był dla Suketu Muzyką kojącą, która uratowała mu życie. 

In   

Love Story

Na końcu chciałam powiedzieć, że była sobie Matka Agresja, co miała duże, puste, zielone oczy. Uwielbiała nimi oglądać miasta, szczególnie pasy dla pieszych i piętrzące się kilometrowe korki samochodowe.  Dni spędzała we wszelkiego rodzaju urzędach. Zaś w nocy odwiedzała sklepy całodobowe i bary. Czasami przesiadywała w parkach. Było w nich bardzo cicho, więc z nudów łapała robaki, pszczoły i muchy. Więziła je w swoim wielkim worze przekleństw, który zawsze nosiła w ustach. Od częstego wrzasku wydęło jej policzki, tak że przypominała z twarzy chomika, który wpakował do pyska wszystkie ziarna z miski.

Pewnego dnia Matka Agresja spotkała w monopolowym Bezszyjnego Dresa. Zakochała się w nim wówczas, gdy wyrwał jej z głowy, pokaźny pukiel włosów. Ich związek był bardzo burzliwy, ale też bardzo trwały. Narodziło się z niego wiele synów i córek: Zawiść, Chęć Mordu, Nienawiść, Podłość, Okrucieństwo, Ksenofobia, Pycha, Pogarda i Imbecylizm. Matka Agresja bardzo kochała swoje dzieci. Była z nich szalenie dumna i pielęgnowała ich pasje.

Ale zdarzyły się jej również porażki. Mianowicie niektóre z jej dzieci okazały się okropnymi dziwolągami.  Przypadku Rozpaczy i Współczucia nie mogła znieść i oddała je do sierocińca.

Sierociniec stanowił niezmiernie skomplikowaną budowlę, która miała ogromną piwnicę, głęboką na co najmniej sześć pięter, kolejne sześćdziesiąt sześć pięło się w górę. Przy pochmurnej pogodzie szczytu sierocińca nie było widać.

W sierocińcu opiekunem był Porządek. Wszystkie sieroty trzymał w osobnych pokojach. Jedzenie dla dzieci dostarczane było przez myszy i krety, które zostały wytresowane przez Porządek. Było przy tym bardzo dużo pracy, ale Porządek stworzył świetnie funkcjonujący system. Gryzonie podzielone zostały na grupy. Każda z nich odpowiedzialna była za dostarczenie żywności na określonym piętrze.

Głównym składnikiem pokarmu był tłuszcz z Wytrwałości oraz sok z Samotności. Tłuszcz z Wytrwałości smarował Porządek na chlebie razowym, zaś sok z Samotności dodawał do kawy zbożowej. Tak przygotowane danie pakował w plecaki, które zakładał na grzbiety myszom i kretom. Każdego dnia najszybsze myszy wyruszały na sześćdziesiąte szóste piętro. Zaś najsilniejsze krety pędziły do najniżej położonych pokoi sierocińca. Czasem się zdarzało, że któraś grupa nie docierała do dzieci na czas. Z braku świeżej porcji tłuszczu z Wytrwałości i soku z Samotności, bywały bardzo niegrzeczne.

Rozpacz z głodu potrafiła wyć i samo się okaleczać. Współczucie słysząc te wrzaski też zaczynało wrzeszczeć, żeby Rozpaczy ktoś pomógł i dla większego efektu rzucał krzesłem o zaryglowane drzwi. W takich chwilach latorośle odwiedzała Matka Agresja.  

Ale dzieci jak to dzieci, w końcu dorastają. Również Rozpacz i Współczucie dorośli i zostali wypuszczeni na wolność.       

Drogi rodzeństwa rozeszły się.

W pierwszych miesiącach dorosłego życia Rozpacz nie miała pomysłu co ze sobą zrobić i bezsensownie błąkała się po ciemnych zaułkach. Ale pewnego słonecznego dnia pojawiła się na jej drodze Nadzieja i została jej przyjaciółką. Nadzieja wiodła swoje osobne życie, więc często Rozpacz opuszczała.

Na jednym ze spotkań dwie przyjaciółki wybrały się na dyskotekę. To wtedy Rozpacz ujrzała Spokój. Spodobało jej się jak nonszalancko podpierał ścianę. Prawdę powiedziawszy od razu się w nim zakochała. Lecz Spokój nie odwzajemniał jej uczucia i Rozpacz o tym dobrze wiedziała. Mimo tego postanowiła Spokój uwieść. Poszła na łatwiznę i go po prostu upiła. Spokój zapłodnił Rozpacz w toalecie. Niestety była to jednorazowa przygoda i Spokój, by się od Rozpaczy uwolnić, emigrował do Ameryki Południowej.

Rozpacz powiła bliźniaki Frustrację i Irytację, które oddała do sierocińca. Sama zaś wylądowała w szpitalu psychiatrycznym, gdzie czasem odwiedzali ją Nadzieja i Współczucie.

Inny, szczęśliwy los przeznaczony był dla Współczucia. Kiedy przechadzał się po mieście, trwała akcja zbiórki pieniędzy Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy. To właśnie wtedy Współczucie poznał Bezinteresowność. Związali się ze sobą na całe życie. Mieli dwójkę dzieci: Zaufanie i Miłość.   

In

Składak tribute to Tadeusz Kantor

Na końcu chciałam powiedzieć, że Tadeusz Kantor nieraz pokropił mi oczy cytryną, gdy opowiadał o przedmiotach nieważnych, zniszczonych, o „objawach realności niższej rangi” przez niego odnalezionych. Czasem wyjmuję słuchawki z uszu by wsłuchać się w ich ciszę i czasem powstaje składak. 

Zegarek mi się zatrzymał i jestem w ławkowym trójkącie bermudzkim. Po lewej stronie widzę Zwykłego Pana, co śpi na siedząco. Twarz chce mu oświetlać słońce, lecz nie jest w stanie dotrzeć pod Jego czapeczkę z daszkiem. 

Składaka zszywam nićmi z papierosowego dymu i z miejskiego kurzu. Unosi się on nad chodnikową ślizgawką pobudzany do lotu przez kroki Zwykłego Pana. Są tak małe, że można je dojrzeć tylko pod mikroskopem. 

Po prawej stronie jest  Niezwykła Pani co się cyklicznie powtarza. Seria jest czterotonowa. Wstaje, drapie się po pupie, szepcze zaklęcia pod nosem i ponownie na ławkę siada. W przerwach usilnie wpatruje się w przystanek tramwajowy, jakby ciągle myślała o miejscu skąd przyjechała.

Starość też mnie trochę gładzi swoją dłonią, kiedy mówię „dzień dobry” byłemu wykładowcy.

Jakoś mi się głupio zrobiło, że podjadam staruszków i mój wzrok się bezczelnie za nimi skrada. Więc spoglądam na dziewczynę ubraną w spodnie moro, która spluwa na chodnik.

Składniki dzisiejszego składaka: szuranie, trzy ławki, siwe włosy, moherowy beret, reklamówki, jedna z Netto, druga z Biedronki, szaleństwo, ślina i niezmiernie bolesne męczeństwo.      

In