Na końcu chciałam powiedzieć, że przeczytałam książkę Trzeci
Najazd Marsjan Marka Oramusa, która najwięcej traktuje o konsumpcjonizmie. Nie
jestem od niego wolna – kupuję więcej płyt i książek, niż jestem wstanie przesłuchać dokładnie czy
przeczytać. Co do płyt czasem zdarza mi się sytuacja, że słucham Chłopaków w
radiu albo Przemka Psikuty i puszczają coś, co mnie totalnie zachwyca, po czym
sprawdzam i okazuje się, że mam tę płytę, ale nie zdążyłam jej jeszcze
przesłuchać. Tak było z Live in LA. To chyba przez to, że ostatnio zdarza mi się słuchać wielokrotnie, a nie
wciąż tylko nowych płyt oraz wracać do i odkrywać rzeczy, o które bym się
nie podejrzewała. Co do konsumowania książek kupiłam kilka ostatnio w Głośnej
i trafiłam m.in. na Spór o SF Antologię sporządzoną przez trzech autorów, w tym
Lecha Jęczmyka, którego bardzo cenię, choć nie zgadzam się ze wszystkimi jego
teoriami spiskowymi, a wydaną w 1989 roku przez Wydawnictwo Poznańskie. Ta
ciekawa książka zawiera wśród tekstów początkowych również tekst Autora, który
przyrównuje miłośników jazzu do miłośników sf i głosi tezę, że te zamiłowania
idą często w parze. Przedstawia podobieństwa – oba gatunki wykrystalizowały się
około lat dwudziestych, miały okres świetności w latach trzydziestych i uległy
gwałtownym zmianom w latach czterdziestych zeszłego wieku, oba związane są z kulturą masową, choć nie stanowią masowego środka przekazu oraz są pochodzenia amerykańskiego.
Jazz niewątpliwie narodził się w Stanach Zjednoczonych, choć dziś grają go np. w Japonii czy
Europie znakomicie tamtejsi muzycy po swojemu, ale czy sf powstało za Oceanem to
już wg mnie dyskusyjne. Kończąc ten przydługi wstęp może napiszę o płycie,
która tak mnie zachwyciła w audycji Przemka Psikuty, krótką metodą porównawczą z płytą Steva Swella Planet Dream, która mi się się z nią kojarzy prawdopodobnie ze względu na
skład.
Obie płyty są znakomite. I obie zostały wydane przez wydawnictwo Clean
Feed.
I na Live In LA
i na Planet Dream
skład jest trzy osobowy,
przy czym rolę sekcji spełnia sam kontrabas, na którym gra Mark Dresser na Live
In LA, a Daniel Levin na wiolonczeli na Planet Dream – perkusji nie ma. Ważnym
instrumentem jest też puzon i tu odpowiednio gra Glen Ferris, a na drugiej
płycie Steve Swell. I wreszcie trzeci instrument to trąbka, na której gra
zasłużony Bobby Bradford na pierwszej płycie oraz na drugiej saksofon, w który
dmie Rob Brown.
Dla porządku podaję tytuły utworów - Live In LA to For
Bradford, Purge, BBJC, Pandas Run, In My Dream, Bamboo Shoots, Coming
On I Ready to Go, a Planet Dream: Out of the Box, Not Necessarily This, Nor
That, Planet Dream, Juxtsuppose, #2 of Nine, Airtight,
And then They Wept, City Life oraz Texture #2.
Planet Dream jest bardzo free jazzowa, dużo jest na niej
różnych dziwnych dźwięków, a może dużo eksperymentów z dźwiękami, ale zawiera
dwa utwory, które są pełne melodii , prostoty i piękna, dlatego skojarzyła mi
się Live In LA. Bo Live In LA to na mój gust płyta bardziej bluesowa nawet niż
jazzowa, pełna melodii i choć w nietypowym składzie nagrana, wybrzmiewa
doskonale. Właściwie można by ją nazwać mainstreamową i nie jest to ujma w
żadnym razie. Pogawędki instrumentalne są pełne spokoju, braku popisów
wirtuozowskich, choć wirtuozerii nie brak, składają się na spójną opowieść.
Obie płyty mają w sobie dużo lekkości, każda na swój sposób. I obie dla mnie mają jeszcze coś wspólnego –
słucham ich bardzo często.
A, obie są do nabycia w Multikulti:)
Gnito
