Rys-un-ki

In i Co 

Na końcu chciałam powiedzieć, że tytuły mnie trochę zastanowiły i myślałam, że z tym złotem może chodzi o słynną aferę, ale okazało się, że pisak złotego koloru po prostu miał intensywny zapach.

Gnito

Noc nie całkiem cicha

Na końcu chciałam powiedzieć, że chyba już o tym wiadomo, ale Józef Hen twierdzi, że nie boi się bezsennych nocy. Nawet chyba książka pod tym tytułem wyszła niedawno albo na dniach się ukaże. No cóż. Nie każdy może stwierdzić, że się takich bezsennych nocy nie boi, gdyż wtedy roi się człowiekowi, wyobraża, przeobraża, wykoszmarza, wierci, dudni, narasta, przerasta, ogromnieje, ogólnie wciąż się coś dzieje niedobrego w głowie, przez gęstosłowie, wciąż jak tej krowie trzeba sobie tłumaczyć, w dyskusje się z sobą wdawać, cierpliwe, w końcu mniej, wreszcie może udaje się zasnąć albo i nie, ale przyjemne to to nie jest. Ale jest wybór. Można oderwać się od własnych rozstrząsań i podsumowań i oddać innemu zajęciu, choćby czytaniu i to ponoć nawet lekarze zalecają, żeby wstać i się zająć czymś aktywnie. Ale sen, ale rany rety, będzie zmęczenie i znów nie spanie. Więc jest leżenie i mielenie. I żeby nie mielić słucham sobie radia. W piątki najczęściej Dwójki i jam session. A po nim jest audycja z muzyką polską, która nazywa się adekwatnie - Fantazja polska. Pani Prowadząca ma bardzo dźwięczny głos. Kiedy słucha się tych utworów, znakomitych, nieznanych zazwyczaj, kojących, to serce rośnie. Nawet jeśli kosztem hormonu wzrostu. Audycja zdaje się jest codziennie. Zalecam zamiast fantazjowania. 

Gnito

Seval „i know you”

Na końcu chciałam powiedzieć, że muzyka zespołu Seval, którą mam na niebieskim winylu, tak mi się podoba, że oj dawno tak nie miałam, ostatni raz… hm chyba jak wsłuchiwałam się w Hery „Where My Complete Beloved Is”.

A tu taka niespodzianka… skąd? Prezent od Laurenca – zauważyłam, że bardziej lubi płyty dawać, niż sprzedawać. To w sumie identycznie, jak Marek Winiarek. Marek któregoś słonecznego ranka w Nicelsdorfie, tak sobie od niechcenia, że niby nic, wręczył  Gnito i mnie około 20 płyt NA RAZ! A od Laurenca dostałam mojego pierwszego, pierworodnego winyla, „Light on the Wall” Kena Vandermarka i Tima Daisy’ego. Po powrocie z Nicelsdorfu, tak bardzo chciałam go posłuchać, że kupiłam gramofon. Dodam, że warto było. No, ale nie o tym.

Wczoraj NWA zrobił koncert w MDK-u, na który niewychowany Farny się spóźnił. Spóźnił się, ale, jak to się na Farnym mówi, na końcu dotarł na kanapę. Laurenca upchnął w kąt i przejął jego ładniutkiego kompa i se wyszperał slajdy ze zdjęciami gór w jeziorach, jezior w górach, morza w górach, jeziora w morzu, i oglądał słuchając, słuchał oglądając.

Jaki koncert? Jazzowy. Na wiolonczeli – Fred Lonberg-Holm, na fortepianie preparowanym – Witold Oleszak, Piotr Mełech na klarnecie oraz Adam Gołębiewski na perkusji.

Koncert dla Farnego był zdecydowanie górskim wdźwiękowieniem . Brzmienie lin uciskających skalne brzuszysko, łańcuchów, linek, klamerek i całego tego, górskiego sprzęciora zostało usłyszane przeze mnie, dzięki Witoldowej preparacji strun fortepianu. W aspekcie holistycznym było tak, że te wolne od kominów krajobrazy, bo były to zdjęcia pustki i ciszy przepruwanej surowymi skałami o wszystkich odcieniach szarości i brązu, no więc te ładne obrazki, dzięki muzyce nabrały przestrzeni, ostrości i głębi. Pojedyncze dźwięki, zaakcentowane długimi pauzami słyszałam jako kamień, strącony przypadkowo w przepaść, obijający się o skały. Jeszcze, jakoś na początku drugiego setu podobał mi się klimat, jakiemu uległa atmosfera (o… nieproszony żarcioch się wkradł) no ale, na serio już, Piotr Mełech zaintonował subtelną melodyjność, co potem rozwinął Fred i Adam. Ładne.

I tak to się mniej więcej wydziałało podczas koncertu. A dzisiejsze popołudnie ma głos Sofii Jernberg, którą razu pewnego, miałam okazję wysłuchać  w austriackim Nicelsdorfie. Na festiwalu Konfrontationen współorganizowanym przez Matsa Gustafssona, wszyscy topili się w czterdziestostopniowym upale, panowała urokliwie kameralna atmosfera, zrelaksowanie. Wówczas Sofia improwizowała w duecie z Raymondem Stridem i nawet znalazłam na youtubie dokładnie ten koncert. Pamiętam, że Gnito była nim zachwycona.

Ale w Seval, Sofia śpiewa liryki Freda Lonberg-Holma. I to „na klasycznie” jak jakaś Diana Krall. I naprawdę do mnie ta muzyka przemawia.

Głos Sofii jest jedwabny, słodki, ale nie że przesłodzony, lukrowany czy cukierkowy, nie, nie i nie. Tak drobny i delikatny, że kojarzy mi się z kroplami deszczu na pajęczynie.

Prezentacja podszyta linernotes na okładce:

Liderem zespołu Seval jest Fred Lonberg-Holm, ale zespół powstał dzięki Sofii Jernberg. I tu ładna historia. Fred napisał, że jak tworzy muzykę to zawsze pisze teksty. Niestety nie był i nie jest w stanie ich zaśpiewać, bo jest wiolonczelistą. Więc poezja sobie powstawała, ale do szuflady. Sofia postanowiła ją otworzyć i zaśpiewać.  

Skład zespołu Seval:

Fred Lonberg-Holm: cello

Sofia Jernberg: voice

David Stackenäs: guitar

Emil Strandberg: trumpet

Patric Thorman: bass

I jeszcze tytuły kompozycji:

SIDE A

1.     i know you

2.     maybe it’s too late

3.     i won’t go

4.     i went

SIDE B

5.     3 note song

6.     this house

7.     just don’t listen

8.     everybody shows

Dominuje prostota wyrazu, prostolinijność. Seval ma odsłony bardzo free, ale projekt "i know you" w całości jest taki właśnie liryczny i łagodny.  

PS A NWA zorganizował koncert Seval, a mnie nie było w Poznaniu. Szkoda.

In   

Dane statystyczne na temat Nowego Wieku Awangardy z przypisami dolnymi

Na końcu chciałam powiedzieć, że przeprowadziłam statystyki dotyczące Nowego Wieku Awangardy. Do ich przeprowadzenia, wykorzystałam metodologię, jaką zastosował Jacek Niedziela, w „Historii Jazzu”[1]. 

Polega ona na kategoryzacji elementów życia muzyków jazzowych w odpowiednie zbiory. Wszystkie zbiory zawierają imiona i nazwiska muzyków, przyporządkowanych ze względu na określone właściwości.

Do najciekawszych i najbardziej inspirujących zbiorów muzyków, wyróżnionych przez Jacka Niedzielę należą:

1.     zbiór muzyków, „którzy zmagali się z nałogiem”

2.     zbiór muzyków, którzy „zmarli w wyniku przedawkowania”

3.     zbiór muzyków, których „narkotyki zaprowadziły do więzienia”

4.     zbiór muzyków „czystych” tj. nieuzależnionych od żadnych używek

5.     zbiór muzyków, którzy brali udział w dyskusji o problemie narkotykowym

6. wymiana rodzajów śmierci i przyporządkowanie ich do nazwisk poszczególnych muzyków

7.     zbiór muzyków, którzy byli „uzależnieni od alkoholu”

8.     zbiór muzyków, którzy zostali „śmiertelnymi ofiarami wypadków”

9.     zbiór muzyków, którzy mieli wypadek, ale nieśmiertelny

10.  zbiór muzyków, którzy mieli syfilis

11. zbiór muzyków, których „potrzeba miłości prowadziła do nierzadkich środowiskowych związków małżeńskich”

12.  zbiór muzyków, którzy „poślubili tancerki”   

W Poznaniu mieszka bardzo ciekawa postać. Ma na imię Laurence[2], a na nazwisko Nowy Wiek Awangardy[3]. NWA ma około dwóch lat. Jego stały adres zameldowania to MDK[4]. Laurence wynajmuje MDK, od jego kuzynki Marianki[5] oraz kuzyna Macieja[6]. Czasem NWA nocuje w Spocie[7].

Laurence jest bardzo, ale to bardzo gościnny i towarzyski. Zaprasza muzyków z całego świata, bo bardzo, ale to bardzo lubi jak grają koncerty. W mojej torbie statystycznej naliczyłam, że NWA przenocował aż 58 muzyków jazzowych. W sumie, koncertów odbyło się około 55, a z dzisiejszym to będzie 56.

NWA ma:

7 Bliskich Przyjaciół

1.     Ken Vandermark nocował u NWA aż 9 razy

2.     Paal Nilssen-Love również 9 razy

3.     Wacław Zimpel też 9 razy

4.     Ale najczęściej grał na NWA Paweł Postaremczak, bo aż 10 razy

5.     Z kolei Paweł Szpura był 8 razy

6.     Ksawery Wójciński – 7 razy

7.     Michael Zerang – 7 razy

4 Przyjaciół

1.     Mikołaj Trzaska – 4 razy

2.     Mats Gustafsson – 4 razy

3.     Ingebirgt Håker Flaten – 4 razy

4.     Peter Brötzmann – 2 razy zagrał koncert i 2 razy NWA oglądał o Peterze film

4 Bliskich Znajomych

1.     Dave Rempis – 3 razy

2.     Mark Tokar – 3 razy

3.     Witold Oleszak – 3 razy

4.     Tim Daisy – 3 razy

6 Znajomych

1.     Håvard Wiik – 2 razy

2.     Fred Longberg-Holm – 2 razy

3.     Terrie Ex – 2 razy

4.     Peter Jacquemyn – 2 razy

5.     Per-Åke Holmlander – 2 razy

6.     Roger Turner – 2 razy

37 Kolegów, w tym dwie Koleżanki

1.     Bobby Bradford – 1 raz

2.     Frode Gjerstad – 1 raz

3.     Joe McPhee – 1 raz

4.     Johannes Bauer – 1 raz

5.     Jeb Bishop – 1 raz

6.     Kent Kessler – 1 raz

7.     Darek Herbasz – 1 raz

8.     Tomasz Sowiński – 1 raz

9.     Adam Żuchowski – 1 raz

10. Massimo Zu – 1 raz

11. Mieczysław Górka – 1 raz

12. Rafał Mazur – 1 raz

13. Lasse Marhaug – 1 raz

14. Akira Sakata – 1 raz

15. Darin Gray – 1 raz

16. Chris Corsano – 1 raz

17. Johan Berthling – 1 raz

18. Andreas Werliin – 1 raz

19. Chad Taylor – 1 raz

20. Andy Moor – 1 raz

21. Klaus Kugel – 1 raz

22. Tomasz Szwelnik – 1 raz

23. Michał Górczyński – 1 raz

24. Tik Tak – 1 raz

25. Frank Rosaly – 1 raz

26. Anna Zielnińska – 1 raz

27. Audrey Chen – 1 raz

28. Ove Volquartz – 1 raz

29. Jeff Gburek – 1 raz

30. Piotr Łyszkiewicz – 1 raz

31. Morten Pedersen – 1 raz

32. Adam Pultz Melbye – 1 raz

33. Håkon Berre – 1 raz

34. Mangus Broo – 1 raz

35. Wolfgang Resinger – 1 raz

36. Robert Kusiołek – 1 raz

37. Steve Swell – 1 raz

Generalnie na NWA wyróżnia się 14 Specjalizacji, jak dotąd grało:

1.     14 perkusistów

2.     4 pianistów

3.     9 saksofonistów

4.     4 klarnecistów

5.     1 tubista

6.     3 puzonistów

7.     4 gitarzystów

8.     1 wiolonczelista i 1 wiolonczelistka

9.     3 trębaczy

10. 10 kontrabasistów

11. 1 elektronika

12. 1 human beatbox

13. 1 akordeonista

14. 1 skrzypaczka

Bliscy Przyjaciele, Przyjaciele oraz Bliscy Znajomi NWA to bardzo zgrana paczka. Lubią się spotykać na jazzowe pogadanki w różnych składach. W MDK siadają na scenie i szyją kolorowymi nićmi, piękne patchworki. Patchworki powstały w 7 konfiguracjach:

1.     Solo – 4 patchworki

2.     Duety – 6 patchworków

3.     Trio – 15 patchworków

4.     Kwartety – 5 patchworków

5.     Kwintet – 1 patchwork

6.     Tentet – 1 patchwork

7.     Tenet +1 – 1 patchwork

Wyróżniłam dodatkową podgrupę, ze względu na barwę włosów poszczególnych muzyków, i tak na NWA wystąpiło:

1.     24 brunetów, w tym 2 brunetki

2.     aż 19 łysych muzyków

3.     7 blondynów

4.     i 8 siwych muzyków

Szkoda, że nie mogę policzyć publiczności, tak na oko, do domu NWA przychodzi 20 stałych słuchaczy.

Źródłem do przeprowadzenia statystyk była strona internetowa Nowego Wieku Awangardy: http://nowywiekawangardy.blogspot.com/  

Do przeprowadzenia statystyki zainspirowała mnie również wypowiedź Michaela Zeranga, jaką usłyszałam po wczorajszym koncercie. Michael obliczył, że zagrał w Polsce aż 79 razy i stwierdził, że jak dojdzie do 100 to powinni mu ofiarować w prezencie polski paszport. Jestem za, a w ogóle to uważam, że już powinien go otrzymać. Mógłby się nazywać doctor honoris causa, bo od jakiegoś czasu Michael, ale w sumie też Hamid Drake oraz Ken Vandermark kształcą młode pokolenie polskich muzyków jazzowych. Moim zdaniem ma to ogromną wartość. Trzeba też podkreślić, że za wszystkim stoi szara eminencja jaką jest sympatyczny Laurence, bez którego nie byłoby NWA i takiego rozwoju polskiej sceny jazzowej.      

In

PS Statystyki mówią same za siebie...

---

[1] Ogólnie bardzo ciekawie napisana i rzetelna książka, tylko statystyki w Zakończeniu urzekły mnie skrupulatnością.

[2] Wawrzyniec Mąkinia – organizator Nowego Wieku Awangardy

[3] Nowy Wiek Awangardy-NWA – kroczący festiwal muzyki improwizowanej

[4] Mały Dom Kultury-MDK – znajduje się na pięterku w Dragonie

[5] Marianna Piskorz – manager Dragona

[6] Maciej Krych – właściciel Dragona

[7] Spot – klubokawiarnio, restauracja na Wildzie