Live In LA i Planet Dream

Na końcu chciałam powiedzieć, że przeczytałam książkę Trzeci Najazd Marsjan Marka Oramusa, która najwięcej traktuje o konsumpcjonizmie. Nie jestem od niego wolna – kupuję więcej płyt i książek, niż jestem wstanie przesłuchać dokładnie czy przeczytać. Co do płyt czasem zdarza mi się sytuacja, że słucham Chłopaków w radiu albo Przemka Psikuty i puszczają coś, co mnie totalnie zachwyca, po czym sprawdzam i okazuje się, że mam tę płytę, ale nie zdążyłam jej jeszcze przesłuchać. Tak było z Live in LA. To chyba przez to, że ostatnio zdarza mi się słuchać wielokrotnie, a nie wciąż tylko nowych płyt oraz wracać do i odkrywać rzeczy, o które bym się nie podejrzewała. Co do konsumowania książek kupiłam kilka ostatnio w Głośnej i trafiłam m.in. na Spór o SF Antologię sporządzoną przez trzech autorów, w tym Lecha Jęczmyka, którego bardzo cenię, choć nie zgadzam się ze wszystkimi jego teoriami spiskowymi, a wydaną w 1989 roku przez Wydawnictwo Poznańskie. Ta ciekawa książka zawiera wśród tekstów początkowych również tekst Autora, który przyrównuje miłośników jazzu do miłośników sf i głosi tezę, że te zamiłowania idą często w parze. Przedstawia podobieństwa – oba gatunki wykrystalizowały się około lat dwudziestych, miały okres świetności w latach trzydziestych i uległy gwałtownym zmianom w latach czterdziestych zeszłego wieku, oba związane są z kulturą masową, choć nie stanowią masowego środka przekazu oraz są pochodzenia amerykańskiego. Jazz niewątpliwie narodził się w Stanach Zjednoczonych, choć dziś grają go np. w Japonii czy Europie znakomicie tamtejsi muzycy po swojemu, ale czy sf powstało za Oceanem to już wg mnie dyskusyjne. Kończąc ten przydługi wstęp może napiszę o płycie, która tak mnie zachwyciła w audycji Przemka Psikuty, krótką metodą porównawczą z płytą Steva Swella Planet Dream, która mi się się z nią kojarzy prawdopodobnie ze względu na skład.

Obie płyty są znakomite. I obie zostały wydane przez wydawnictwo Clean Feed.

I na Live In LA

i na Planet Dream 

skład jest trzy osobowy, przy czym rolę sekcji spełnia sam kontrabas, na którym gra Mark Dresser na Live In LA, a Daniel Levin na wiolonczeli na Planet Dream – perkusji nie ma. Ważnym instrumentem jest też puzon i tu odpowiednio gra Glen Ferris, a na drugiej płycie Steve Swell. I wreszcie trzeci instrument to trąbka, na której gra zasłużony Bobby Bradford na pierwszej płycie oraz na drugiej saksofon, w który dmie Rob Brown.

Dla porządku podaję tytuły utworów - Live In LA to For Bradford, Purge, BBJC, Pandas Run, In My Dream, Bamboo Shoots,  Coming On I Ready to Go, a Planet Dream: Out of the Box, Not Necessarily This, Nor That, Planet Dream, Juxtsuppose, #2 of Nine, Airtight, And then They Wept, City Life oraz Texture #2.

Planet Dream jest bardzo free jazzowa, dużo jest na niej różnych dziwnych dźwięków, a może dużo eksperymentów z dźwiękami, ale zawiera dwa utwory, które są pełne melodii , prostoty i piękna, dlatego skojarzyła mi się Live In LA. Bo Live In LA to na mój gust płyta bardziej bluesowa nawet niż jazzowa, pełna melodii i choć w nietypowym składzie nagrana, wybrzmiewa doskonale. Właściwie można by ją nazwać mainstreamową i nie jest to ujma w żadnym razie. Pogawędki instrumentalne są pełne spokoju, braku popisów wirtuozowskich, choć wirtuozerii nie brak, składają się na spójną opowieść. Obie płyty mają w sobie dużo lekkości, każda na swój sposób. I obie dla mnie mają jeszcze coś wspólnego – słucham ich bardzo często. 

A, obie są do nabycia w Multikulti:)

Gnito

Seval „i know you”

Na końcu chciałam powiedzieć, że muzyka zespołu Seval, którą mam na niebieskim winylu, tak mi się podoba, że oj dawno tak nie miałam, ostatni raz… hm chyba jak wsłuchiwałam się w Hery „Where My Complete Beloved Is”.

A tu taka niespodzianka… skąd? Prezent od Laurenca – zauważyłam, że bardziej lubi płyty dawać, niż sprzedawać. To w sumie identycznie, jak Marek Winiarek. Marek któregoś słonecznego ranka w Nicelsdorfie, tak sobie od niechcenia, że niby nic, wręczył  Gnito i mnie około 20 płyt NA RAZ! A od Laurenca dostałam mojego pierwszego, pierworodnego winyla, „Light on the Wall” Kena Vandermarka i Tima Daisy’ego. Po powrocie z Nicelsdorfu, tak bardzo chciałam go posłuchać, że kupiłam gramofon. Dodam, że warto było. No, ale nie o tym.

Wczoraj NWA zrobił koncert w MDK-u, na który niewychowany Farny się spóźnił. Spóźnił się, ale, jak to się na Farnym mówi, na końcu dotarł na kanapę. Laurenca upchnął w kąt i przejął jego ładniutkiego kompa i se wyszperał slajdy ze zdjęciami gór w jeziorach, jezior w górach, morza w górach, jeziora w morzu, i oglądał słuchając, słuchał oglądając.

Jaki koncert? Jazzowy. Na wiolonczeli – Fred Lonberg-Holm, na fortepianie preparowanym – Witold Oleszak, Piotr Mełech na klarnecie oraz Adam Gołębiewski na perkusji.

Koncert dla Farnego był zdecydowanie górskim wdźwiękowieniem . Brzmienie lin uciskających skalne brzuszysko, łańcuchów, linek, klamerek i całego tego, górskiego sprzęciora zostało usłyszane przeze mnie, dzięki Witoldowej preparacji strun fortepianu. W aspekcie holistycznym było tak, że te wolne od kominów krajobrazy, bo były to zdjęcia pustki i ciszy przepruwanej surowymi skałami o wszystkich odcieniach szarości i brązu, no więc te ładne obrazki, dzięki muzyce nabrały przestrzeni, ostrości i głębi. Pojedyncze dźwięki, zaakcentowane długimi pauzami słyszałam jako kamień, strącony przypadkowo w przepaść, obijający się o skały. Jeszcze, jakoś na początku drugiego setu podobał mi się klimat, jakiemu uległa atmosfera (o… nieproszony żarcioch się wkradł) no ale, na serio już, Piotr Mełech zaintonował subtelną melodyjność, co potem rozwinął Fred i Adam. Ładne.

I tak to się mniej więcej wydziałało podczas koncertu. A dzisiejsze popołudnie ma głos Sofii Jernberg, którą razu pewnego, miałam okazję wysłuchać  w austriackim Nicelsdorfie. Na festiwalu Konfrontationen współorganizowanym przez Matsa Gustafssona, wszyscy topili się w czterdziestostopniowym upale, panowała urokliwie kameralna atmosfera, zrelaksowanie. Wówczas Sofia improwizowała w duecie z Raymondem Stridem i nawet znalazłam na youtubie dokładnie ten koncert. Pamiętam, że Gnito była nim zachwycona.

Ale w Seval, Sofia śpiewa liryki Freda Lonberg-Holma. I to „na klasycznie” jak jakaś Diana Krall. I naprawdę do mnie ta muzyka przemawia.

Głos Sofii jest jedwabny, słodki, ale nie że przesłodzony, lukrowany czy cukierkowy, nie, nie i nie. Tak drobny i delikatny, że kojarzy mi się z kroplami deszczu na pajęczynie.

Prezentacja podszyta linernotes na okładce:

Liderem zespołu Seval jest Fred Lonberg-Holm, ale zespół powstał dzięki Sofii Jernberg. I tu ładna historia. Fred napisał, że jak tworzy muzykę to zawsze pisze teksty. Niestety nie był i nie jest w stanie ich zaśpiewać, bo jest wiolonczelistą. Więc poezja sobie powstawała, ale do szuflady. Sofia postanowiła ją otworzyć i zaśpiewać.  

Skład zespołu Seval:

Fred Lonberg-Holm: cello

Sofia Jernberg: voice

David Stackenäs: guitar

Emil Strandberg: trumpet

Patric Thorman: bass

I jeszcze tytuły kompozycji:

SIDE A

1.     i know you

2.     maybe it’s too late

3.     i won’t go

4.     i went

SIDE B

5.     3 note song

6.     this house

7.     just don’t listen

8.     everybody shows

Dominuje prostota wyrazu, prostolinijność. Seval ma odsłony bardzo free, ale projekt "i know you" w całości jest taki właśnie liryczny i łagodny.  

PS A NWA zorganizował koncert Seval, a mnie nie było w Poznaniu. Szkoda.

In   

The Mighty Mouse Dragon, Poznań 21.03

Na końcu chciałyśmy powiedzieć, że uwielbiamy takie pytania – co można jeszcze wyrazić w formie tria (dowolnie wstawić fortepianowego, saksofonowego, trąbkowego czy jakie Wam jeszcze przyjedzie do głowy). Otóż wyrazić można mnóstwo, co muzycy wciąż udowadniają. Jakoś takie pytania nie odnoszą się ani do kwartetów, ani kwintetów, ani duetów, ani muzyków grających solo, triami się najbardziej widać publika przejadła i najmniej przy nich niespodzianek. A niesłusznie. Jak nas Nowy Wiek Awangardy prowadzi, tak odkrywamy wciąż i wciąż nowe rzeczy i wczoraj miałyśmy niewątpliwą przyjemność uczestniczyć w koncercie Mortena Pedersena na fortepianie, Adama Pulza Melbye na perkusji oraz Håkona Berre na kontrabasie czyli The Mighty Mouse (Potężnej Myszy). Na początku, przed koncertem, typowałyśmy kto jest kim – udało mi się wytypować kontrabasistę, który miał okulary podobne do Leszka Możdżera. Perkusista wiadomo. Tylko pianista gdzieś się skrył.

Pianista przedstawił muzyków, powiedział, że zagrają w dwóch setach i zaczęli grać. A cóż to było za granie. Cześć publiki rechotała. Tak to jest w początkach (pamiętam jak boki zrywałyśmy na Matthew Shippie (który chował głowę i wystawiał łokcie po boki do góry i wyglądał jak wielki pająk albo motylek co rozpościera swoje skrzydełka i macha nimi), a William Parker miał wtedy kontrabas z trokami, jak Robin Hood na smyczki, co nas niezmiernie bawiło. Lata świetlne temu to było). Notatki z koncertu:
Pan Kontrabas bardzo zasuszony, rusza ryjkiem jak mysza, najpierw mordował kontrabas, potem go giglał, teraz spokojnie. Pan kontrabas dużo ekspresji mimicznej.
Pan Fortepian duży jest jak ochroniarz, który trzyma pieczę nad zespołem, żeby to nadal było trio. 
Pan Perkusista, wiadomo - przystojny.   

Na płycie ten utwór nazywa się Nature Morte Á La Palette i zaczyna improwizacją, aż przechodzi w bardzo melodyjny marsz, który rozwija się potem w marsz wariata. (Jak to Poata napisał: "Życie to sen wariata śniony nieprzytomnie"). To był pierwszy utwór w pierwszym secie, bardzo długi, bardzo nam się podobał. 

 

Potem były jeszcze dwa, równie ciekawe. Granie było otwarte, free, po przerwie w drugim secie perkusista wyjął nawet pozytywkę. Mnie się bardzo podobały rozmowy pomiędzy poszczególnymi muzykami, np. frapująca dyskusja między perkusją a fortepianem czy dialog pomiędzy kontrabasem a perkusją, Co wolała jak grali razem i dawali czadu. Ze zdziwień – przez chwilę perkusista trzymał nogę zadartą na bębnach.  Było i refleksyjnie i mocno, pełne spektrum dźwięków, cieszę się, że udało mi się zostać do końca. 

Po koncercie podeszłam do Pana Pianisty i zagadałam, bo tak mi się ten Marsz spodobał, że chciałam płytę. A on pokazuje całe pudełko płyt i zbladłam i mówię, że stać mnie tylko na jedną (bo to prawda, rachunek za prąd przyszedł nieubłaganie, koniec miesiąca itd. itp.), a on na to – to dam Ci jeszcze moją płytę autorską. I głupio mi o tym pisać, bo czuję się, jakbym wyłudziła tę płytę, a chcę, żeby muzycy na nich zarabiali, ale myślę, że to Dragon tak na niego podziałał. (Proszę nie stosować takich rzeczy, bo muzycy powinni zarabiać i ja mu za tę płytę oddam jak tylko będę miała okazję, bo płyta, właściwie podwójna, nosi tytuł JapGaf jest piękna.) Powiedział, że to najfajniejsze miejsce w jakim grali i to bez ściemy – w Danii nie mają takich klubów, dlatego grają w Niemczech i teraz w Polsce. A grali w naprawdę dziwnych miejscach. Pochodzą z Danii, tzn. Håkon z Norwegii, ale razem studiowali w Kopenhadze i grają razem od około ośmiu lat. Jak na początku grali – pianista machnął ręką, teraz się znają jak łyse konie i to było czuć na scenie. A z solowej płyty Mortena Pedersena dowiedziałam się, że jest nowa Pani na scenie jazzowej i nazywa się Lisbeth Diers – to byłaby po Oli Rzepce druga perkusistka z nowego pokolenia:) 

Potężna Mysz wróci do Polski jakoś w październiku, więc radzę się uzbroić w cierpliwość i przygotować na jazzowe co nieco:)
Link do Barefoot Records, gdzie możecie zmówić płyty. Ale jak ładnie poprosicie, to może Multikulti Wam ściągnie:)

Co i Gnito

PS Ups, chyba niechcący przydałyśmy lat Oli, przepraszamy. 

 

Good night, and good luck.

Na końcu chciałam powiedzieć, że jest sobie świetny film o tym tytule (Dobranoc i dużo szczęścia), który ma znakomitą ścieżkę dźwiękową, na którą składają się piosenki wykonywane przez Dianne Reeves. Ta zaprezentowana ma znakomity tekst o tym jak myszołów zabrał małpę na lot (przelot?) i znudził się w trakcie, więc postanowił małpę zrzucić, a małpa mu na to " leć prosto i nie kombinuj", "Ależ Ty mnie dusisz", "Wiesz, Twoja historia jest wzruszająca, ale brzmi jak kłamstwo" i dalej w tym tonie. Tekst jest genialny. Większość piosenek zresztą też.  

Good night and good luck w Filmwebie
Z płyt Dianne Reeves polecam tę - jest w bardzo przystępnej cenie, ze znakomitym składem muzyków (Kenny Barron na fortepianie) i bardzo piękna.

Gnito

PS A co tam, dam jeszcze wykonanie naszego jednego z ulubieńszych zespołów czyli Tok Tok Tok:

Płyty Tok Tok Tok znajdziecie w Multikulti

Slugfield Slime Zone 2012 i ps

Na końcu chciałam powiedzieć, że do opisania tej płyty potrzeba by było krytyka muzycznego z prawdziwego zdarzenia, a nie entuzjastki muzyki jako takiej. Po to, by podnieść argumenty dlaczego warto po tę płytę sięgnąć. Bo w moim odczuciu warto. Mowa o płycie Slugfiled Slime Zone. Zespół tworzą Paal Nilssen-Love na perkusji, Lasse Marhaug na instrumentach elektronicznych oraz Maja S. K. Ratkje – głos i elektronika.

Materiał został zarejestrowany na żywo w Oslo podczas festiwalu jazzowgo w 2010 roku w Cafe Mono. Składa się z pięciu utworów: Get Out The Traps, Remote Control Mafia, Slugs For Lunch, Bring ‘Em On oraz Happy After Party Dance.

Płyta została wydana przez wydawnictwo Paala Nilssena-Love czyli PNL Records w 2012 roku. Można ją nabyć w Multikulti.

Różne dźwięki można wysłyszeć w tej muzyce. A to głos ptaków, a to głos czarownicy, a to odgłosy fabryki. Noise, to chyba byłoby trafne określenie. Dźwięki te skłaniają do refleksji, w jakim właściwie świecie żyjemy, ale zostawmy to, bo to tematy dla dobrych publicystów i socjologów. Nie jest to muzyka, przy której się odpoczywa, raczej skłania ona do czujności, o jakiej pisał Albert Camus. Płyta zawiera spokojniejsze fragmenty, także nie należy się zniechęcać do niej, bo z pewnością jest ciekawa.
Strona Paala, strona Mai S. K. Ratkje, strony Lasse już podawałam poniżej.
Gnito

Dodam jeszcze, że InCoGnito z Magduszką wybrał się wczoraj na miasto i w pierwszym odczuciu to był błąd, bo odsetek panów sikających po kątach był znaczny, "młodzież" zachowywała się jakby ją wypuszczono z wykopków, wszędzie leciały brzydkie wyrazy i długo by można w tym tonie. Jakby ta młodzież słuchała takich płyt jak opisana powyżej, może jej zachowanie uległoby zmianie. Ale w Republice Czekolady było fajnie, a jak w Meskalinie puszczono utwór poniżej to poczułam się uleczona.

Mack the knife - Ella Fitzgerald & Duke Ellington

Na końcu chciałam powiedzieć, że w Reszta jest hałasem dowiedziałam się, że ten utwór jest autorstwa muzycznie Kurta Weilla, a tekst napisał sam Bertold Brecht jeszcze długo przed tym zanim się panowie pokłócili. Pochodzi oczywiści z Opery za Trzy Grosze . Jakby się wsłuchać w tekst, jest on dość makabryczny, ale jak Ella śpiewa z taką lekkością, że można przy nim tańczyć. W ogóle lata międzywojenne w Berlinie obfitowały w szalone libretta, wszystko można przeczytać we wspomnianej już książce Reszta jest Hałasem Alexa Rossa. Taka pozycja "Must have", jak to mówią bracia Anglosasi. Gdyby ktoś był wykonaniami standardu podaję linka do Wikipedii Mack the Knife
Gnito